Zijn Rivaal

Ik kwam uit voor de wereld in hetzelfde seizoen dat ik mijn grootste fout maakte.

Ethan Robinson.

We haten elkaar. Niet het kleine, kinderachtige soort haat. Het soort dat ontploft onder stadionlampen en eindigt in vuistslagen, strafschoppen en krantenkoppen. Hij is mijn rivaal — arrogant, meedogenloos, alles wat ik niet kan uitstaan. De laatste man die ik ooit nog wilde zien.

Dus natuurlijk wordt hij geruild naar mijn team.

Nu delen we een kleedkamer. Trainingsoefeningen. Lange vluchten. Late nachten waarin de lucht tussen ons zo gespannen voelt dat het elk moment kan knappen. Ik zeg tegen mezelf dat ik hem veracht. Ik zeg tegen mezelf dat ik hem geen centimeter geef.

Maar haat verklaart niet hoe mijn hartslag omhoogschiet als hij in de buurt is. Of waarom één roekeloze nacht verandert in iets wat ik niet kan vergeten.

Hij is de ene man die ik niet zou mogen willen. De ene man die mij duidelijk ziet — binnen en buiten het veld.

Van hem houden kan mijn carrière kosten, mijn reputatie, alles waar ik voor gevochten heb.

Maar weglopen kost me misschien nog veel meer.

Vijanden. Teamgenoten. Rivalen. En misschien… iets onvermijdelijks.