Vallende vrouw

Karin Spaink heedt sinds 1986 multiple sclerose. Toen zij in 1992 de aandacht trok met haar kritiek op de orenmaffia in Het strafbare lichaam, raakten veel mensen nieuwsgierig naar haar eigen verstandhouding met haar ziekte. Aanvankelijk wilde ze er niet over schrijven: het lag te veel voor de hand en was te veel gedaan. Er zijn al talloos veel varianten op het thema ‘ik en mijn ziekte’. Zulke verhalen volgen gewoonlijk een vast stramien: het verlies van de gezondheid, het verlies van het werk, de scheiding van de partner of juist de verdieping van de relatie. Maar over ziekte zijn ook andere verhalen te vertellen, kleine en grote. Bijvoorbeeld over de veranderde omgang tussen denken en doen die een onwillig lichaam veroorzaakt; of over het belang van de sociale cultuur rond ziekte en handicaps. Zulke verhalen vertelt Karin Spaink: over het Repelsteeltje-effect en over de kans eindelijk een zeemeermin te zijn. Over de Geheime Club van mensen in een rolstoel, en haar bijzondere band met panters.