Het wachten

Mijn hockeycarrière mag dan voorbij zijn, maar ik heb nog steeds één doel dat ik koste wat kost wil bereiken: een tweede kans met de moeder van mijn kind.

Voor onze zoon. Dat is de reden die ik opgeef om Brielle ervan te overtuigen een week in mijn huisje aan het meer door te brengen. Jarenlang hielden we het bij co-ouderschap, niets meer, vanwege een belofte die we elkaar deden toen we jong en verward waren.

Maar nu is ze hier. Alleen met mij. En ze is niet bepaald blij dat ik haar niet meteen vertelde dat onze zoon eigenlijk een week langer op zomerkamp blijft, waardoor wij met z’n tweeën achterblijven.

Toch is dit mijn kans. Ik heb maar een week nodig om haar terug te winnen.

Niet omdat ik arrogant ben, maar omdat ik weet dat een paar wandelingen door het verleden — en een romantische boottocht zonder ontsnappingsmogelijkheid — genoeg zullen zijn om de muren om haar hart te laten vallen.

Dat moet wel. Want in haar ogen zie ik mezelf. En we weten allebei dat de vraag blijft: is het eindelijk verbreken van onze oude belofte het wachten altijd waard geweest?

Deze titel werd oorspronkelijk in het Engels gepubliceerd als Worth the Wait.